Τα Μονοπάτια του Κεφαλαίου

TA MONOPATIA TOY KEFALAIOYΥπότιτλος: Δύση και Ανατολή Κράτη, αγορές και καπιταλισμός.

Το έργο του Τζιοβάνι Αρίγκι αποτελεί έναν σημαντικό σταθμό στη σύγχρονη μαρξιστική ή μάλλον «μεταμαρξιστική» σκέψη ως προς την ανάλυση του σύγχρονου καπιταλισμού, προπαντός σε ό,τι αφορά στη διαύγαση των κύκλων της καπιταλιστικής επέκτασης και την ανάλυση φαινομένων όπως η ανάδυση της Κίνας ως αυτόνομου παγκόσμιου πόλου ισχύος και το πέρασμα από τη μονοπολική παγκοσμιοποίηση σε έναν πολυπολικό κόσμο. Τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια της ζωής του, ο Αρίγκι επικεντρώνεται σε μια συστηματική θεωρητική επεξεργασία του ιστορικού καπιταλισμού, και του «κινεζικού φαινομένου».

Στο κείμενό του με τίτλο "Το Τέλος του Μακρού 20ού αιώνα" παρουσιάζει συμπυκνωμένα το θεωρητικό σχήμα που ερμηνεύει τη διαμόρφωση και την εξέλιξη του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος.

Βασική του θέση, ότι αυτό διαμορφώθηκε σταδιακά μέσα από τη διαδοχή "ηγεμονικών κύκλων", με επίκεντρο κάθε φορά τις δυνάμεις που κατά περιόδους πρωτοστάτησαν στον ενδοδυτικό οικονομικό και πολιτικό ανταγωνισμό: αρχικά τις ιταλικές πόλεις-κράτη, την Ολλανδία και τις Κάτω Χώρες, στη συνέχεια τη Μεγάλη Βρετανία και τέλος τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Αυτοί οι "ηγεμονικοί κύκλοι" χαρακτηρίζονται από νεοπαγή στοιχεία τα οποία αποκαλεί "μοτίβα εξέλιξης" και "μοτίβα επανάληψης". Η επανάληψη αφορά τη διαπίστωση ότι όλοι οι κύκλοι πέρασαν από δυο αποφάσεις, μια, παραγωγικής επέκτασης και μια δεύτερη, χρηματιστηριοποίησης, που συνεπάγεται και το "φθινόπωρο της κάθε ηγεμονίας" (Φερνάν Μπροντέλ). [...] (Από την εισαγωγή της έκδοσης)

O Τζιοβάνι Αρίγκι είναι από τους λίγους στοχαστές του «Ιταλικού 1968» που συνέχισε την κριτική δραστηριότητά του, αρνούμενος να υποκύψει στις σειρήνες της αμερικανικής παγκοσμιοποίησης. Την ίδια στιγμή που σύγχρονοί του, και κάποτε συναγωνιστές, πανηγύριζαν για την έλευση του «νέου θαυμαστού κόσμου» της αμερικανικής αυτοκρατορίας, o Αρίγκι ήταν από εκείνους που υποστήριξαν με συστηματικά επιχειρήματα, βασισμένα σε ιστορικά και σύγχρονα πραγματολογικά τεκμήρια, ότι η μπελ επόκ της παγκοσμιοποίησης δεν συνιστά παρά το φθινόπωρο της αμερικανικής ηγεμονίας και, ταυτόχρονα, την απαρχή της μετάβασης σ’ έναν χαοτικό, πολυπολικό κόσμο. Και, βέβαια, όχι χωρίς κόστος. Εντούτοις, η πηγαία σεμνότητά του δεν του επέτρεψε ποτέ να διεκδικήσει δάφνες επιβεβαίωσης των απόψεών του, μολονότι ευτύχησε να προλάβει εξελίξεις οι οποίες τον δικαίωσαν πανηγυρικά.

Η αναλυτική του οξυδέρκεια, η εργατικότητά του, η προσήλωσή στα οράματα της νιότης του, τον καθιστούν μια από τις λίγες εξαιρέσεις της γενιάς του οι οποίες κατάφεραν να προσεγγίσουν τον ιδεότυπο του γκραμσιανού «οργανικού διανοουμένου» των εθνικοαπελευθερωτικών και κοινωνικών αγώνων χειραφέτησης. Τους οποίους δεν έπαψε μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής να στηρίζει, όχι μόνον με τα έργα του, αλλά και με τη συμμετοχή του, τελευταία μέσω του αμερικανικού αντιπολεμικού κινήματος. Η συνέπειά του καθιστά την περίπτωσή του μια από τις λίγες «γέφυρες» που πετυχαίνουν μια συνέχεια της ριζοσπαστικής σκέψης από τον ύστερο 20 στον 21 αιώνα, αποφεύγοντας την παγίδα της ενσωμάτωσης.

Giovanni-ArrighiΟ Giovanni Arrighi γεννήθηκε στην Ιταλία το 1937 και πήρε πτυχίο στα Οικονομικά από το Πανεπιστήμιο Bocconi το 1960.

Ο Arrighi άρχισε τη καριέρα του στο University College στην Ροδεσία (νυν Ζιμπάμπουε) και αργότερα στο University College του Dar es Salaamστην Τανζανία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου θα αναπτύξει επιχειρήματα για το πώς η προσφορά εργασίας επηρέασε την ανάπτυξη της αποικιοκρατίας και των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων.
Εκεί ήταν που γνώρισε τον Immanuel Wallerstein, αργότερα συνεργάτης του σε μια σειρά από ερευνητικά προγράμματα. Μετά την επιστροφή του στην Ιταλία το 1969, ο Arrighi μαζί με άλλους διαμόρφωσαν τη «Gruppo Gramsci» το 1971.
Το 1979 εντάχθηκε ως καθηγητής της κοινωνιολογίας στο Fernand Braudel Center για τη Μελέτη των οικονομιών, των Ιστορικών Συστημάτων και των Πολιτισμών, στο Binghamton University. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου το Fernand Braudel Center έγινε γνωστό σε παγκόσμιο επίπεδο ως το κύριο κέντρο για την ανάλυση συστημάτων, προσελκύοντας επιστήμονες από όλο τον κόσμο.
Το πιο διάσημο έργο του ήταν μια τριλογία για την προέλευση και τους μετασχηματισμούς του παγκόσμιου καπιταλισμού, η οποία ξεκίνησε το 1994 με ένα βιβλίο που επανερμήνευσε την εξέλιξη του καπιταλισμού, «The Long Twentieth Century: Money, Power, and the Origins of Our Times» Το βιβλίο είναι ένα κλασικό έργο στον τομέα του και δημοσιεύθηκε σε τουλάχιστον δέκα γλώσσες.
Το 1999, δημοσίευσε με τον Beverly Silver το βιβλίο «Chaos and Governance in the Modern World System (Contradictions of Modernity) και το 2007, δημοσίευσε το έργο «Adam Smith in Beijing: Lineages of the 21st Century» στο οποίο εξερευνά την άνοδο της Κίνας ως οικονομικής παγκόσμιας δύναμης.
Ο Giovanni Arrighi από το 1998 ήταν καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins. Το έργο του έχει μεταφραστεί σε πάνω από δεκαπέντε γλώσσες

Τίτλος: Τα Μονοπάτια του Κεφαλαίου
Υπότιτλος: Δύση και Ανατολή: Κράτη, αγορές και καπιταλισμός
Συγγραφέας: Giovanni Arrighi
Εκδότης: Εναλλακτικές Εκδόσεις
Μορφή: έντυπη και ebook

Πηγή: wikipedia.org