Ήταν ένας καφές στη χόβολη.

HTAN-ENAS-KAFES-STH-XOVOLHΠότε έπαψε να είναι ευτυχισμένη; Δε θυμόταν πια.
Πότε άρχισε να είναι δυστυχισμένη; Μα ήταν;  

Ήταν τριάντα πέντε χρόνων. Ήταν παντρεμένη. Ήταν μητέρα. Ήταν όμορφη. Ήταν ευκατάστατη. Αλάνθαστα συστατικά ευτυχίας και επιτυχίας. Εκείνος ήταν σαράντα χρόνων. Ευπαρουσίαστος. Καλός οικογενειάρχης. Πιστός σύζυγος. Δεν ξεχνούσε ποτέ επέτειο ή γενέθλια. Ίσως χάρη στην καλά ενημερωμένη ατζέντα του και την καλά οργανωμένη γραμματέα του. Οργάνωση και τάξη. Τα κλειδιά της ζωής τους.
 

Άραγε η έλλειψη γέλιου και η ρουτίνα σ' έναν γάμο είναι αιτίες διαζυγίου; Και τι θα γίνει όταν το γέλιο έρθει στη ζωή εκείνης... από το παράθυρο; (Του διπλανού σπιτιού συγκεκριμένα...) Τι θα γίνει όταν θα χρειαστεί να διαλέξει ανάμεσα στη ζωή που ξέρει μόνο το σήμερα, την ανεμελιά, που δε θέλει να ξέρει το αύριο, και τη ζωή που έχει προγραμματίσει μέχρι και τις διακοπές του επόμενου χρόνου; Κι ακόμη, ανάμεσα σ' έναν τρελό έρωτα, γεμάτο προκλήσεις, σε αντίθεση μ' έναν παλιό που δεν έχει τίποτα ενδιαφέρον να προτείνει;  

Τα ονόματα τους; Δεν έχουν σημασία... Γι' αυτό δεν αναφέρονται πουθενά στο βιβλίο. Θα μπορούσε να είναι ο καθένας. Ας δώσει λοιπόν ο αναγνώστης όποιο όνομα θέλει στους ήρωες αυτής της ιστορίας κι ας ζήσει για λίγο τη ζωή τους. Ίσως παρέα μ' ένα φλιτζάνι καφέ στη χόβολη…
 

Το πρώτο βιβλίο της Λένας Μαντά με τίτλο «Τη μέρα που σε γνώρισα» επανακυκλοφορεί στον εκδότη της με τον πρωτότυπο τίτλο που του είχε δώσει η συγγραφέας του, για να το ανακαλύψουν και να το απολαύσουν όλοι οι αναγνώστες!

Η αρχή του βιβλίου.

Τον κοίταξε που κοιμόταν ήσυχα, σαν μωρό. Οι άντρες είναι σαν τα μωρά παιδιά. Πού την είχε διαβάσει αυτή τη φράση;
Ένα ρυθμικό «πφ» έβγαινε από τα χείλη του. Χαμογέλασε. Έμοιαζε λίγο με ροχαλητό η ανάσα του. Πάντα… Πάντα; Δεν τον ήξερε κι όλη του τη ζωή! Μόνο δέκα χρόνια ήταν μαζί.
Ο αναπτήρας της φώτισε για λίγο το σκοτεινό δωμάτιο και αμέσως μετά η καύτρα του τσιγάρου της άρχισε να φέγγει σαν τεμπέλα πυγολαμπίδα που βαριόταν να κινηθεί.
Δέκα χρόνια λοιπόν… Το μυαλό της γύρισε για λίγο πίσω. Γνωρίστηκαν με γελοίο τρόπο σε μια ουρά στην εφορία. Εκείνη λογίστρια κάποιας εταιρείας κι εκείνος επιχειρηματίας μ’ ένα χάος στη θέση των λογιστικών του βιβλίων. Εκείνη με λίγα χαρτιά στα χέρια, εκείνος φορτωμένος βιβλία και φακέλους να του γλιστρούν κάθε τρία λεπτά. Οι ατέλειωτες ώρες της αναμονής και τα βιβλία που γλιστρούσαν τους βοήθησαν να πιάσουν κουβέντα, πριν καταλήξουν για καφέ… Στην αρχή…
Μετά ανέλαβε το χάος των λογιστικών του και έξι μήνες αργότερα κατέληξαν στα σκαλιά μιας εκκλησίας. Γύρω τους πρόσωπα γελαστά πέταγαν ολόκληρη την παραγωγή ρυζιού εκείνης της χρονιάς στο κεφάλι τους.
Τίναξε στο τασάκι τη στάχτη της. Εκείνος άλλαξε πλευρό και το κρεβάτι έτριξε ελαφρώς. Ελάττωμα εκ γενετής. Το διαπίστωσαν από την πρώτη φορά που ξάπλωσαν σ’ αυτό και όλα τα είδη λαδιού που χρησιμοποίησαν δε στάθηκαν ικανά να σταματήσουν το καταραμένο τρίξιμο. Στο τέλος το συνήθισαν.
Συνήθεια! Μαγική λέξη… Στηρίζει γάμους, συνεργασίες, σχέσεις. Ικανότητα όλων των ζώων. Δίποδων και τετράποδων. Μοιάζει λίγο και με κινούμενη άμμο. Δε γλιτώνεις εύκολα απ’ αυτήν… Σε κάνει να γυρίζεις γύρω από ένα αόρατο μαγκανοπήγαδο χωρίς σταμάτημα και το κυριότερο χωρίς να το καταλαβαίνεις.
Νευριασμένη τσάκισε το υπόλοιπο τσιγάρο της στο τασάκι. Τι την είχε πιάσει μέσα στ’ άγρια μεσάνυχτα και είχε αρχίσει τη φιλοσοφία; Τι ασυναρτησίες ήταν αυτές που σκεφτόταν στα καλά καθούμενα;
Σηκώθηκε και άνοιξε λίγο το παράθυρο για να διώξει τον καπνό από το δωμάτιο. Έκανε κρύο, αλλά η νύχτα ήταν γλυκιά. Έρημοι οι δρόμοι και μόνο ένας σκύλος κυκλοφορούσε με την άνεσή του εκεί όπου οι άνθρωποι έκαναν κατάληψη τη μέρα.
Το κρεβάτι ξαναέτριξε. Τον κοίταξε. Τον αγαπούσε αυτό τον άνθρωπο ή μήπως ήταν κι αυτός μια συνήθεια; Ήταν ο πατέρας του παιδιού της και ο σύντροφός της… Δέκα χρόνια είναι πάρα πολλά όμως… Και η συνήθεια; Αναπόφευκτη έπειτα από τόσα χρόνια…
Και λοιπόν; Έκλεισε το παράθυρο αφήνοντας έξω τη νύχτα και τον παγωμένο αγέρα της. Ξάπλωσε δίπλα του και αμέσως –λες και το κορμί της είχε μαγνήτη– το χέρι του τυλίχτηκε γύρω της. Άλλη μια συνήθεια…


MANTAΗ Λένα Μαντά γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη αλλά ήρθε στην Ελλάδα σε μικρή ηλικία. Σπούδασε νηπιαγωγός χωρίς ποτέ να θελήσει να ασκήσει το συγκεκριμένο επάγγελμα. Για τρία χρόνια είχε δικό της θίασο κουκλοθέατρου, με έργα δικής της συγγραφής. Έχει δημοσιεύσει άρθρα σε τοπικές εφημερίδες και για δύο χρόνια διετέλεσε διευθύντρια προγράμματος σε ραδιοφωνικό σταθμό των βορείων προαστίων. Είναι παντρεμένη, έχει δύο παιδιά και μένει μόνιμα στο Καπανδρίτι. Βραβεύτηκε «Συγγραφέας της Χρονιάς 2009 και 2011» από το περιοδικό Life & Style. To βιβλίo της ΘΕΑΝΩ, Η ΛΥΚΑΙΝΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ έχει μεταφραστεί και στα τουρκικά, τα βιβλία της ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ και ΕΡΩΤΑΣ ΣΑΝ ΒΡΟΧΗ κυκλοφορούν στα αλβανικά και το ΒΑΛΣ ΜΕ ΔΩΔΕΚΑ ΘΕΟΥΣ, που έγινε και τηλεοπτική σειρά στην Κύπρο και στην Ελλάδα, έχει μεταφραστεί και στα κινεζικά. Τα βιβλία της έχουν πουλήσει περισσότερα από ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ έχουν εκδοθεί συνολικά δέκα μυθιστορήματά της και μια συλλογή διηγημάτων, ενώ ετοιμάζονται και τα επόμενα βιβλία της.

Τίτλος: Ήταν ένας καφές στη χόβολη
Συγγραφέας: Λένα Μαντά
Εκδόσεις: ΨΥΧΟΓΙΟΣ

logo-3d-small