Ο τελευταίος του πάρτι

o-telaifteos-tou-partiΜια κηδεία, μια παρέα με λαμπρό παρελθόν, στάσιμο παρόν και θολό μέλλον, ένας μεγάλος έρωτας σε παρακμή, ένας νεοάνεργος μεσήλικας με τα υπαρξιακά του σε έξαρση, μια μεγαλοκοπέλα που φοβάται τη δέσμευση και μια χώρα σε κρίση.

Σε μια εποχή περικοπών όλα είναι σε ύφεση και υπό διαπραγμάτευση: συναισθήματα, όνειρα, σχέσεις.

Οι ισορροπίες χάνονται, τα υπαρξιακά γιγαντώνονται και τα ερωτηματικά κάνουν παρέλαση.

Η αβεβαιότητα και το παράλογο γίνονται μέρος της καθημερινότητας και ο καθένας ψάχνει τους δικούς του μηχανισμούς επιβίωσης.

Συνέντευξη σε α΄πρόσωπο στην Τίνα Πανώριου στον ιστότοπο postmodern.gr

«Ο τελευταίος του πάρτι» είναι το δεύτερο βιβλίο μου. Κυκλοφόρησε στα μέσα Ιουνίου από τον εκδοτικό οργανισμό Λιβάνη. Από την έκδοση του πρώτου έχουν περάσει δεκαέξι χρόνια. Όταν οι φίλοι με ρώταγαν πότε θα ξαναγράψω, απαντούσα: «όταν θα μείνω χωρίς δουλειά».

Η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια πάντα κάτι έγραφα, αλλά λίγο η ανασφάλεια, λίγο η έλλειψη χρόνου, τα άφηνα τελικά στη μέση. Ή στην άκρη. Όταν η εταιρεία παραγωγής που δούλευα έκλεισε, βρέθηκε επιτέλους ο χρόνος και αποφάσισα, μετά από περίπου 25 χρόνια δουλειάς στην τηλεόραση, ότι είχε έρθει η ώρα να κάνω αυτό που πάντα ήθελα πραγματικά. Να ξεπεράσω τις όποιες φοβίες μου και να γράψω.

Η ιδέα του μυθιστορήματος μου γεννήθηκε στην κηδεία μιας πρόωρα χαμένης φίλης. Ήμασταν μαζεμένοι μια παλιά παρέα, όλοι σοκαρισμένοι από την απρόσμενη απώλεια, αλλά και τις ανατροπές που είχε φέρει στη ζωή μας η κρίση. Βρισκόμαστε κάπου στα τέλη του 2014. Στον καθιερωμένο καφέ αρχίσαμε να θυμόμαστε τα παλιά, πόσο ωραία είχαμε περάσει, πόσο ανυποψίαστοι ήμασταν τότε για όσα ζούμε τώρα, πόσο σίγουροι για τη ζωή ήμασταν στα νιάτα μας και πόσο ανασφαλείς πλησιάζοντας τα πενήντα.

Ήθελα να μιλήσω για τη γενιά μου, που μεγάλωσε μάλλον στις ανέσεις και με τη σιγουριά ότι όλα θα πάνε καλά και βρέθηκε σήμερα με όλα της τα δεδομένα να μην ισχύουν πια.

Ο χρόνος που δεν είναι απεριόριστος. Ο θάνατος. Η απώλεια νοήματος. Η κρίση ηλικίας. Τα υπαρξιακά. Η απομυθοποίηση του έρωτα. Η φιλιά μέσα στο χρόνο. Οι ανατροπές στη ζωή και η προσπάθεια για προσαρμογή και συνέχεια. Όλα αυτά και άλλα πολλά κυκλοφορούσαν στο μυαλό μου.

Κάθισα και έφτιαξα τους χαρακτήρες. Για καιρό είχα κοντά μου ένα τετράδιο και σημείωνα ονόματα, ηλικίες, τις μεταξύ τους σχέσεις, κομμάτια του χαρακτήρα τους. Σκεφτόμουν σαν ποιους θα μοιάζουν, από ποιους θα «δανειστώ» στοιχεία, που θα χώσω ένα δικό μου κομματάκι, τι θέματα μπορεί να έχουν. Κάπως έτσι γεννήθηκαν τόσο οι χαρακτήρες όσο και οι ιστορίες τους. Ο Μάριος, η Αλίκη, ο Ορέστης, η Στέλλα, η Περσεφόνη, ο Πάρης, ο Πάνος. Μια παρέα παλιών φίλων στην Αθήνα της κρίσης, με «λαμπρό» παρελθόν, με αβέβαιο παρόν και θολό μέλλον. Όπως τόσες άλλες.

Πέρασα ένα χρόνο και κάτι μ’ αυτούς τους ήρωες. Κάθε πρωί έκανα καφέ και άνοιγα τον υπολογιστή. Καθόμουν να γράψω σχεδόν κάθε μέρα – ακόμα κι όταν δεν είχα όρεξη ή ακόμα κι αν έτρωγα χρόνο χαζεύοντας άρθρα στο διαδίκτυο ή τη λευκή σελίδα. Όταν δεν έγραφα διόρθωνα ή διάβαζα. Όταν κολλούσα έβαζα μουσική. Κάπως έτσι η μουσική πέρασε μέσα στις σελίδες του βιβλίου και τελικά όλα τα κεφάλαια βρέθηκαν με τίτλους τραγουδιών.

Είναι αρχές Απριλίου του 2016. Η ιστορία πλησιάζει προς το τέλος της. Είναι βράδυ. Γράφω μια σκηνή που ο Πάνος, ένας από τους ήρωες που παίζει σε ένα γκρουπάκι, κάνει ένα live. Προσπαθώ να φανταστώ τον χώρο και αυτόματα μου έρχεται στο μυαλό το «Ψυχιατρείο», το ροκ μπαρ του ξάδερφού μου Αλέξη Παπακώστα.

Τελειώνω το κεφάλαιο, κλείνω τον υπολογιστή και πάω για ύπνο. Τα ξημερώματα ο Αλέξης σκοτώθηκε σε τροχαίο. Ένα αυτοκίνητο βγήκε από την πορεία του και έπεσε πάνω στη μηχανή του, την ώρα που γύριζε σπίτι του.

«Ο τελευταίος του πάρτι» λοιπόν είναι αφιερωμένος στον Αλέξη. Επειδή όμως αυτό δε μου ήταν αρκετό, του έγραψα και δύο σελίδες μέσα στην ιστορία. Τον έκανα φίλο μιας ηρωίδας μου, της Στέλλας, τον έβαλα στο μπαράκι του – μέχρι και τον σκύλο του τη Λόλα ανάστησα – για να υπάρχει εκεί, πάντα χαμογελαστός, στις σελίδες του βιβλίου μου. Φυσικά θα προτιμούσα χίλιες φορές να ήταν εδώ…

ifigenia-p-kollarou

 

 

 

 

 

 

Η Ιφιγένεια Π. Κολλάρου γεννήθηκε το 1967 στην Αθήνα.
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε με μεταπτυχιακό στην Πολιτική των Επικοινωνιών (M.A. in Communications Policy Studies), στο City University του Λονδίνου.
Τα τελευταία είκοσι εφτά χρόνια εργάζεται στην τηλεόραση.
Από τις Εκδόσεις Λιβάνη έχει εκδοθεί το μυθιστόρημά της «Μ’ Ένα Κλικ Αλλάζουν Όλα».

Έργο: Ο τελευταίος του πάρτι

Συγγραφέας: Ιφιγένεια Π. Κολλάρου
Επιμέλεια: Δάφνη Χρήστου
Εκδότης: ΛΙΒΑΝΗΣ

logo-3d-small