Το κορίτσι από τη Γερμανία

to koritsi apo ti germaniaΔύο νεαρά κορίτσια.
Δύο διαφορετικές ιστορίες στο πέρασμα των χρόνων.
Κι ένα συγκλονιστικό ιστορικό γεγονός.

1939

Η Νύχτα των Κρυστάλλων, που τα άλλαξε όλα... Ένα ταξίδι που δεν θα ξεχάσει κανένας από τους επιβάτες του St. Louis.

Στους δρόμους του Βερολίνου ανεμίζουν κοκκινοασπρόμαυρες σημαίες, και η μικρή Hannah Rosenthal μαζί με την οικογένειά της και πολλούς ακόμη αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το μέρος που άλλοτε αισθάνονταν σπίτι. Τότε το ταξίδι με το ατμόπλοιο Σεντ Λούις για την Αβάνα τους δίνει μια αχνή ελπίδα ελευθερίας.

Επάνω στο καράβι θα βιώσουν μια ανέμελη πολυτελή ζωή. Γρήγορα, όμως, τα όνειρά τους θα διαψευστούν, και το πλοίο που κάποτε ήταν η σωτηρία τους τώρα φαντάζει ο αφανισμός τους, καθώς οι τοπικές αρχές δεν θα επιτρέψουν καν στο πλοίο να δέσει στο λιμάνι. Κανένας δεν φαίνεται να θέλει εκεί τους Εβραίους μετανάστες από την Ευρώπη, ενώ τα νέα που έρχονται από τη Γερμανία δεν είναι καθόλου καλά.

2014

Η Άννα Ρόσεν ζει στη Νέα Υόρκη με τη μητέρα της, η οποία δεν μπορεί να συνέλθει από τον χαμό του συζύγου της, την 11η Σεπτεμβρίου. Στα δωδέκατα γενέθλιά της η Άννα παραλαμβάνει ένα παράξενο δέμα από την Κούβα από κάποια άγνωστη συγγενή της με το όνομα Hannah.

Το ταξίδι της Άννας στην Αβάνα μαζί με τη μητέρα της θα φέρει στο φως ένα μυστηριώδες παρελθόν με γεγονότα που όλοι ήθελαν να ξεχάσουν...

st louis-in-cuba

Διαβάζουμε ένα απόσπασμα.

«Οι ειδήσεις από το σαραβαλιασμένο ραδιόφωνο του Θηρίου με συνέφεραν από την οικτρή αυτολύπησή μου. Καλούμαστε να συμμορφωθούμε με νέους κανονισμούς και νόμους. Αναπηδούσα σε κάθε νέα εντολή που αντηχούσε σαν βρυχηθμός. Πονούσε. Θα έπρεπε να καταγράψουμε όλα μας τα υπάρχοντα.

Πολλοί από εμάς θα έπρεπε να αλλάξουμε τα ονόματά μας και να πουλήσουμε τις περιουσίες μας, τα σπίτια μας και τις επιχειρήσεις μας σε τιμές που θα υπαγόρευαν εκείνοι. Ήμαστε τέρατα. Είχαμε κλέψει τα χρήματα άλλων. Είχαμε κάνει σκλάβους όσους είχαν λιγότερα από ό,τι εμείς. Καταστρέφαμε την κληρονομιά της χώρας. Είχαμε αφαιμάξει τη Γερμανία. Βρομούσαμε. Πιστεύαμε σε άλλους θεούς. Ήμαστε κουρούνες. Ήμαστε ακάθαρτοι. Κοίταξα τον Λέο και ύστερα τον εαυτό μου. Δεν μπορούσα να διακρίνω ποια ήταν η μεγάλη διαφορά ανάμεσα σ’ εκείνον, την Γκρέτελ και σε μένα.

Η κάθαρση είχε ξεκινήσει από το Βερολίνο, την πιο βρόμικη πόλη της Ευρώπης. Ισχυρότατοι εκτοξευτήρες νερού θα άρχιζαν να μας καταβρέχουν ώσπου να καθαρίσουμε. Δεν μας συμπαθούσαν Κανείς δεν μας συμπαθούσε».

to koritsi apo ti germania-1

Ποιο ήταν το κορίτσι από τη Γερμανία;

Γράφει η Φωτεινή Πίπη, μεταφράστρια του βιβλίου.

Το 1939, λίγο πριν ξεσπάσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και όταν η εκκαθάριση των Εβραίων από τη ναζιστική Γερμανία είχε ήδη ξεκινήσει, περισσότερες από 900 ψυχές επιβιβάστηκαν στο υπερωκεάνιο Σεντ Λούις με προορισμό την Αβάνα της Κούβας, όπου υποτίθεται ότι θα διέμεναν προσωρινά, ώσπου να έρθει η σειρά τους να εισέλθουν στις ΗΠΑ, με βίζες που είχαν ήδη προμηθευτεί.

Χάρη σε διάταγμα του τότε προέδρου της Κούβας, η συντριπτική πλειοψηφία των αδειών αποβίβασης που είχαν εξασφαλίσει οι επιβάτες του Σεντ Λούις κατέστησαν άκυρες και στο πλοίο δεν επετράπει καν να δέσει στο λιμάνι. Στη διάρκεια των πέντε ημερών που το Σεντ Λούις παρέμεινε αγκυροβολημένο στον Όρμο της Αβάνας μόνο 30 από τους επιβαίνοντες έλαβαν έγκριση για να αποβιβαστούν στην Κούβα. Μετά τις άκαρπες διαπραγματεύσεις, το πλοίο αναχώρησε για τις ΗΠΑ και, στη συνέχεια, για τον Καναδά, όπου και πάλι οι επιβάτες του δεν έγιναν δεκτοί.

gustav schroederΤότε ο πλοίαρχος Γκούσταφ Σρέντερ επέστρεψε το πλοίο στην Ευρώπη, όπου οι επιβάτες του μοιράστηκαν στη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, το Βέλγιο και την Ολλανδία. Από αυτούς, μόνο οι 287 που έκανε δεκτούς η Μεγάλη Βρετανία παρέμειναν ασφαλείς από τα δεινά του Παγκόσμιου Πολέμου και την εξολόθρευση στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Οι παλαιότεροι γνωρίζουμε την ιστορία των επιβατών του Σεντ Λούις μεταξύ άλλων και από την ταινία Το ταξίδι των καταραμένων (1976). Όμως Το κορίτσι από τη Γερμανία δεν διηγείται ξανά την ίδια ιστορία. Κι ενώ ο ρόλος του πλοιάρχου του Σεντ Λούις, Γούσταφ Σρέντερ, μπορεί να παραλληλιστεί με εκείνον του Όσκαρ Σίντλερ, Το κορίτσι από τη Γερμανία δεν είναι άλλη μια Λίστα του Σίντλερ, ούτε ένα μυθιστόρημα που πραγματεύεται, έστω έμμεσα, μια πτυχή του Ολοκαυτώματος.

Το κορίτσι από τη Γερμανία είναι ένα μυθιστόρημα που, όπως όλα τα καλά μυθιστορήματα που γράφτηκαν ποτέ, πραγματεύεται την «ανθρώπινη συνθήκη» με τις επαναλαμβανόμενες εκφάνσεις της μέσα στη σχεδόν κυκλοτερή ροή της Ιστορίας.

Ο ρατσισμός, ο εκτοπισμός, η περιθωριοποίηση, η πάλη για την εξουσία, η (μικρόψυχη; ανθρώπινη;) εμμονή να εδραιώνουμε, να περιχαρακώνουμε και να διατρανώνουμε την όποια νοούμενη ανωτερότητα έναντι του «άλλου», όποιος κι αν είναι αυτός κάθε φορά. Κι ο τρόπος που όλα αυτά ενσωματώνονται στο καθημερινό μας βίωμα, στη ζωή, όποια εποχή και αν ζούμε, όπου κι αν ζούμε, με όποια ιδιότητα κι αν μετέχουμε στα δρώμενα: άλλοτε ως θύματα, άλλοτε ως θύτες και άλλοτε ως παρατηρητές.

Νοείται όμως παρατηρητής της ζώσας Ιστορίας; Και πόση διαφορά άραγε υπάρχει ανάμεσα στον θάνατο σε ένα στρατόπεδο εξόντωσης και στον θάνατο σε έναν φλεγόμενο ουρανοξύστη έπειτα από μια τρομοκρατική επίθεση; Πόση διαφορά υπάρχει ανάμεσα στον πολιτικό κρατούμενο και την πολιτική δίωξη εκ μέρους ενός ακροδεξιού κι εκ μέρους ενός ακροαριστερού απολυταρχικού καθεστώτος; Πόση διαφορά υπάρχει ανάμεσα σ’ έναν πρόσφυγα από τη ναζιστική Γερμανία του 1939 κι έναν πρόσφυγα από οποιαδήποτε εμπόλεμη ζώνη του 21ου αιώνα; Για την επιστήμη που εξετάζει την Ιστορία –και ορθά– υπάρχει ασφαλώς διαφορά. Για τον άνθρωπο, όμως, που ζει την Ιστορία ενώ αυτή γράφεται (γιατί σε α΄ πρόσωπο μας μιλούν οι δύο κεντρικές ηρωίδες του μυθιστορήματος), η απώλεια είναι απώλεια, ο θάνατος είναι θάνατος, ο ξενιτεμός είναι ξενιτεμός, το περιθώριο, κι η γεύση τους πικρή, σαν ταγκιασμένη καραμέλα που αιώνες τώρα περνάει από στόμα σε στόμα της μιας μετά την άλλη γενιάς ανθρώπων. Για αυτούς τους ανθρώπους μιλάει Το κορίτσι από τη Γερμανία.

Δηλαδή, για όλους εμάς.


Καθηλωτικό και συγκινητικό... ρίχνει φως σε ένα ακόμη θλιβερό επεισόδιο της ιστορίας του Ολοκαυτώματος.
Kirkus Reviews


armando-lucas-correaΟ Armando Lucas Correa γεννήθηκε το 1959 στο Γκουαντάναμο της Κούβας. Ξεκίνησε την καριέρα του στα μέσα της δεκαετίας του '80, ως κριτικός θεάτρου και χορού, αφού αποφοίτησε από το Ανώτερο Ινστιτούτο Τέχνης στην Αβάνα. Διετέλεσε συντάκτης του κουβανικού περιοδικού καλλιτεχνικών περιοδικών Tablas και ανταποκριτής του ισπανικού περιοδικού El Público.
Ως σύμβουλος εργάστηκε στην τρισδιάστατη θεατρική τριλογία με το θέατρο El Público και δίδασκε μαθήματα δραματικής ανάλυσης στους φοιτητές της σεναριογραφίας της Διεθνούς Σχολής Κινηματογράφου του San Antonio de los Baños.
Το 1991 έφτασε στο Μαϊάμι και άρχισε να εργάζεται για την εφημερίδα El Nuevo Herald ως ρεπόρτερ. Το 1997 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, για να εργαστεί ως κύριος συγγραφέας του νεοσύστατου περιοδικού "People in Español" της Time En Español. Στο τέλος του 2007 έγινε διευθυντής σύνταξης, του μεγαλύτερου πλέον, ισπανικού περιοδικού στις Ηνωμένες Πολιτείες, με επτά εκατομμύρια μηνιαίους αναγνώστες.
Στον Correa έχουν απονεμηθεί πλήθος τιμητικών διακρίσεων από την Εθνική Ένωση Ισπανόφωνων Εκδόσεων και την Εταιρεία Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας.
Το βιβλίο του En Βusca de Emma (Αναζητώντας την Έμα) εκδόθηκε το 2007. Το πρώτο του μυθιστόρημα, Το Κορίτσι από τη Γερμανία, εκδόθηκε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 2016 στα αγγλικά και στα ισπανικά.
Ο Correa ζει στο Μανχάταν με τη σύντροφό του και τα τρία παιδιά τους.

Τίτλος: Το Κορίτσι από τη Γερμανία

Ξενόγλωσσος τίτλος: The German girl
Συγγραφέας: Armando Lucas Correa
Μεταφραστής: Φωτεινή Πίπη
Επιμέλεια: Μαρία Σεβαστιάδου
Εκδότης: Διόπτρα

logo-3d-small