Εγώ πότε θα γίνω ευτυχισμένη;

ego-pote-tha-gino-eftyxismenhH Μαίρη Παναγιώτου είναι παντρεμένη, έχει έναν γιο, έχει μια δουλειά, ζει μια ήσυχη και τακτοποιημένη καθημερινότητα. Μέχρι τη στιγμή που, εντελώς τυχαία, συναντά στον δρόμο τον πρώην της, που σημάδεψε τη ζωή της και τον οποίο δυσκολεύτηκε πολύ να ξεπεράσει. Είναι το ίδιο όμορφος, γοητευτικός και απαιτητικός, και της ζητά να του απαντήσει σε μία και μόνο ερώτηση: «Έγινες ευτυχισμένη… χωρίς εμένα;»

Πανικόβλητη και γεμάτη αγωνία, η Μαίρη προσπαθεί να καταλάβει τι είδους φάρσα είναι αυτή που της στήνει το σύμπαν. Ήταν νέα και ανέμελη όταν ερωτεύτηκε τον «Μίστερ G», ενώ τώρα είναι μια κατασταλαγμένη, σοβαρή και υπεύθυνη γυναίκα. Δεν έχει χρόνο να απαντά σε τέτοια ερωτήματα.

Αλλά και πάλι… Γιατί ξαφνικά νιώθει τόσο… δυστυχισμένη; Θα κάνει γιόγκα, θα προσπαθήσει να αδυνατίσει, θα πάει σε μάγισσες, χαρτορίχτρες, συμβούλους προσωπικής ανάπτυξης, θα διαλογιστεί. Έχει είκοσι πέντε μέρες στη διάθεσή της να απαντήσει στην ερώτηση-παγίδα που της κάνει εκείνος. Αν τα καταφέρει, θα γίνει πραγματικά ευτυχισμένη. Αν δεν τα καταφέρει, θα πρέπει να (ξανα)κυλήσει στην αμαρτία…

Μια ιστορία με πολύ χιούμορ, που κρύβει όμως μεγάλες αλήθειες. Γιατί σημασία δεν έχει πόσο ευτυχισμένη είσαι αλλά πόσο ευτυχισμένη θέλεις να γίνεις!

Κάπως έτσι ξεκινά η ιστορία:

«Γιώργο;»
«Μαίρη;»
«Καλά, δεν το πιστεύω! Να πέσουμε ο ένας πάνω στον άλλον…!»
«Τρομερή σύμπτωση, πραγματικά. Παραλίγο όμως να μη σε γνωρίσω, ρε Μαίρη».
«Γιατί, βρε Γιώργο; Τόσο πολύ άλλαξα;»
«Ε… Άλλαξες…»
«Άλλαξα;! Τι εννοείς;»
«Να… Έχεις… κάπως… παχύνει και… το πρόσωπό σου είναι λίγο πιο… Και τα ρούχα σου…»
«Τι; Τι έχουν τα ρούχα μου;»
«Τίποτα, μωρέ Μαίρη, αλλά… σε είχα συνηθίσει με εκείνες τις… κοντές φουστίτσες και εκείνα τα… κοντά μπλουζάκια και τώρα με αυτό το… φαρδύ παντελόνι και το μακρύ σακάκι… Τέλος πάντων, όμως… Αλήθεια, πόσα χρόνια έχουμε να συναντηθούμε;»
«Σχεδόν δέκα, Γιώργο. Από τότε που με χώρισες».
«Δε σε χώρισα εγώ, Μαίρη. Μην τα μπερδεύεις. Εσύ με χώρισες».
«Σε χώρισα γιατί με απάτησες. Με εκείνη την ξανθιά ξερακιανή συνάδελφό σου. Μπορεί εσύ να θέλεις να τo ξεχνάς, εγώ όμως τo θυμάμαι. Και πολύ καλά μάλιστα. Κι όσο το θυμάμαι, τόσο μου ανεβαίνει η πίεση στο οκτακόσια τριάντα επτά, γι’ αυτό ας τ’ αφήσουμε καλύτερα…»
«Βλακείες, Μαίρη. Εντελώς επαγγελματική ήταν η σχέση μου με την κοπέλα. Εσύ όμως φαντάστηκες…»
«Εγώ φαντάστηκα; Εγώ; Μη με φουντώνεις σε παρακαλώ πολύ, Γιώργο, μη με φουντώνεις. Γιατί έτσι που το πας, θα μου πεις πως ήθελες και να με παντρευτείς και εγώ δεν ήθελα! Πες μου πως δε μουρμούριζες “περνάμε ωραία αλλά δεν είμαι έτοιμος για δεσμεύσεις”. Για άλλα κι άλλα όμως ήσουν έτοιμος, Γιώργο, πανέτοιμος μπορώ να πω».
«Οχ, ρε Μαίρη, τι πας και θυμάσαι τώρα. Έμαθα όμως ότι παντρεύτηκες, έκανες και παιδί, έφυγες κι από την γκαλερί όπου δούλευες στο Κολωνάκι…»
«Έφυγα γιατί πέρναγες όλη την ώρα από εκεί και μου έκανες τα νεύρα κρόσσια».
«Μα ήθελα να μείνουμε φίλοι».
«Να μείνουμε φίλοι για να με ενημερώνεις με κάθε λεπτομέρεια για το πώς γυρνάς τον κόσμο όλο με τη μια και με την άλλη, και μάλιστα με όλα τα έξοδα πληρωμένα από το περιοδικό σου. Όχι, Γιώργο μου, όχι. Τέτοια φιλία να μου λείπει. Κι αν θες να ξέρεις, κι εσύ πάχυνες. Έχεις πάρει τουλάχιστον εκατό γραμμάρια… στα βλέφαρα».
«Χα χα χα. Πάντα με το ίδιο βιτριολικό χιούμορ, Μαιρούλα».
«Να και κάτι που δεν άλλαξε πάνω μου και το αναγνώρισες αμέσως».
«Χάρηκα πολύ πάντως που σε είδα, Μαίρη, έστω κι έτσι, στο φτερό. Πρέπει να φύγω όμως τώρα, γιατί πετάω σε λίγες ώρες για Ισπανία. Ετοιμάζω ένα θέμα για τα πιο εξεζητημένα και γκουρμέ εστιατόρια της Μαδρίτης. Ξέρεις, το περιοδικό μου έγινε site και χτυπάω ένα σωρό κλικαρίσματα με τα ρεπορτάζ μου. Να μπεις καμιά φορά να με διαβάσεις».
«Αλίμονο… Δε θα παραλείψω. Να προσέχεις όμως, γιατί ακούω πως τα αεροπλάνα πέφτουν το ένα μετά το άλλο. Κυρίως αυτά που πηγαίνουν Ισπανία».
«Χα χα χα. Πλάκα έχεις, ρε Μαίρη».
«Είμαι πολύ αστεία, δεν το συζητώ. Φεύγω όμως κι εγώ τώρα, Γιώργο, γιατί με περιμένει το λίαρ τζετ μου να με πάει σπίτι κι έχω καθυστερήσει».
«Μισό λεπτό, Μαίρη… Μισό λεπτό».
«Αχ, Παναγίτσα μου. Τι άλλο θέλεις από τη ζωή μου, ρε Γιώργο;»
«Να σου κάνω μια ερώτηση μόνο. Μπορώ;»
«Τόσα μου έχεις κάνει, σε αυτό θα κολλήσουμε; Άντε, ρώτα».
«Να… Αναρωτιέμαι… Αναρωτιόμουν δηλαδή όλα αυτά τα χρόνια…»
«Τι; Λέγε. Θα με σκάσεις».
«Αν… Μαίρη…»
«Ναι… Γιώργο;»
«Αν…»
«Αν…»
«Αν έγινες ευτυχισμένη… Αν τελικά… έγινες ευτυχισμένη… χωρίς εμένα».


katerina-mananedakiH Κατερίνα Μανανεδάκη,είναι δημοσιογράφος. Έχει δουλέψει στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση του ΑΝΤ1, στο Mega Channel, στο Star Channel και στον περιοδικό Τύπο, σε εκδόσεις υψηλής αναγνωσιμότητας και κυκλοφορίας.
Έχει γράψει δεκαπέντε βιβλία. Το ΤΙ ΤΡΑΒΑΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΜΑΝΕΣ!, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ, έχει πουλήσει περισσότερα από 150.000 αντίτυπα και το έχουν λατρέψει οι Ελληνίδες μαμάδες.
Τα βιβλία της έχουν γίνει θεατρικές παραστάσεις, ετοιμάζονται να μεταφερθούν στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση, έχουν μεταφραστεί στο εξωτερικό και όλα τους είναι μπεστ σέλερ.

Τίτλος: Εγώ πότε θα γίνω ευτυχισμένη;

Συγγραφέας: Κατερίνα Μανανεδάκη
Επιμέλεια – Διόρθωση κειμένου: Ευδοξία Μπινοπούλου
Σύνθεση εξωφύλλου: Νέλλυ Βασιλείου
Εκδότης: Ψυχογιός

logo-3d-small