Ανησυχία

anisixiaΤα κοντινότερα πράγματα είναι συχνά τα πιο μακρινά και τα πράγματα που θεωρούμε αυτονόητα είναι τα πιο ακατανόητα. Ο Ιμπραήμ, για τον οποίο το παρελθόν είναι ξεπερασμένο και ζει μια συνηθισμένη «δυτική» ζωή στην Πόλη, ταξιδεύοντας πίσω στο Μάρντιν, στα βουνά πάνω από τη Συρία, έρχεται αντιμέτωπος μ' αυτό που είχε ξεχάσει: τον ανορθολογισμό της ανατολής και τη δύναμη του παραλόγου.

... Ξέρεις τι σημαίνει χαρέσε; Υπάρχει στην έρημο ένα αγκάθι που αρέσει πολύ στις καμήλες. Με το που θα το δουν, το κόβουν κι αρχίζουν να το μασούν. Το αιχμηρό αγκάθι ανοίγει πληγές στο στόμα τους, οι πληγές ματώνουν. Ωστόσο, όταν η γεύση του αλμυρού αίματος αναμειχθεί με τη γεύση του αγκαθιού, αυτό τους αρέσει ακόμη πιο πολύ. Έτσι, όσο τρώνε ματώνουν, όσο ματώνουν τρώνε, δεν χορταίνουν να καταπίνουν το αίμα τους...

Σε ένα πλαίσιο απολύτως επίκαιρο, ο Λιβανελί στο νέο του μυθιστόρημα μας παρασύρει σε ένα ταξίδι στον χώρο και στον χρόνο της Μέσης Ανατολής, μέσα από τη σχέση του Χουσΐν με τη Μελεκνάζ, τους πρόσφυγες, την ιστορία των Γεζιντί, που οι ανιστόρητοι λένε ότι «λατρεύουν τον διάβολο».

Το ταξίδι του Ιμπραήμ στη γενέτειρά του, το Μάρντιν, είναι ένα ταξίδι στη βία του πιο ανελέητου προσώπου της Μέσης Ανατολής, στον έρωτα και, ίσως, στην αυτογνωσία.

«Ήμουν ανήσυχος, επρόκειτο για μια ανησυχία διαφορετική από αυτήν που με κατείχε στην Ισταμπούλ, αλλά παρ' όλ' αυτά ήταν ανησυχία. Νομίζει κανείς ότι συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, αλλά στη ζωή ούτως ή άλλως κανονικότητα είναι η κατάσταση ανησυχίας, ησυχία είναι το πολύ πολύ κάποιες στιγμές που σπανίως αδράχνουμε, κι αυτές πρόσκαιρα».

«Σαν το σταφύλι που πατήθηκε απ' τα πόδια της αγαπημένης / Κατακόκκινο έγινα κρασί... Σε τούτο τον κόσμο τίποτα δεν μπορεί να επηρεάσει τους ανθρώπους όσο ο λόγος. Και η Μέση Ανατολή είναι ο τόπος όπου ο λόγος φτάνει στο ζενίθ, καμιάς άλλης περιοχής η ποίηση, ο θρύλος, το παραμύθι δεν είναι τόσο δυνατό, δεν έχει τη δύναμη να διαποτίζει τόσο καταλυτικά την ψυχή του ανθρώπου. Για τον λόγο αυτό εδώ στα μέρη μας οι ποιητές κατατάσσονται στη συνομοταξία των μάγων. Επειδή μαγεύουν τους ανθρώπους με ωραία λόγια».

livaneliO Zoυλφί Λιβανελί γεννήθηκε το 1946. Είναι ίσως ο γνωστότερος και πιο δημοφιλής Τούρκος μουσικοσυνθέτης στη χώρα του αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Τραγούδια του έχουν ερμηνεύσει η Joan Baez, η Maria del Mar Bonet, ο Udo Lindenberg και η Μαρία Φαραντούρη.
Έχει εργαστεί επίσης ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Sabah και τη Milliyet. Συνθέτης, συγγραφέας, σκηνοθέτης, και πρεσβευτής καλής θέλησης στην UNESCO.
Με την έκδοση του πρώτου του μυθιστορήματος το 1997, "Ο μεγάλος ευνούχος της Κωνσταντινούπολης", κατέκτησε το αναγνωστικό κοινό μέσα και έξω από την Τουρκία. Το βιβλίο μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και τιμήθηκε με το Βαλκανικό Λογοτεχνικό Βραβείο.
Ακολούθησαν το 2001 το μυθιστόρημα "Ένας άνθρωπος, μια γάτα, ένας θάνατος", το οποίο απέσπασε το σημαντικότερο λογοτεχνικό βραβείο της Τουρκίας, η "Ευτυχία" το 2003, που μεταφράστηκε σε επτά γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά γερμανικά, ισπανικά, ιταλικά, σουηδικά και ελληνικά), ενώ το τελευταίο του μυθιστόρημα "Το σπίτι στο Βόσπορο" κυκλοφόρησε στην Τουρκία το 2006 με μεγάλη επιτυχία.

Τίτλος: Ανησυχία

Ξενόγλωσσος τίτλος: Huzursuzluk
Συγγραφέας: Zülfü Livaneli
Μετάφραση: Φραγκώ Καράογλαν
Εκδότης: ΠΑΤΑΚΗΣ