Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους.

b276651Η άλλη ανάγνωση της ιστορίας του νεοελληνικού κράτους, δοσμένο από την πένα του Βασίλη Ραφαηλίδη. Αν και το βιβλίο «Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους» πρωτοεκδόθηκε το 1993, σήμερα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.
   

Στο βιβλίο αυτό ο Βασίλης Ραφαηλίδης καταγράφει την ιστορία της Ελλάδας από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους το 1830 έως και την πτώση της χούντας το 1974. Ο συγγραφέας δίνει έμφαση όχι τόσο στα θετικά ιστορικά γεγονότα, μα στα αρνητικά. Δεν εξιστορεί κατορθώματα ηρώων, αλλά επικεντρώνεται σε ανθρώπους που θεωρεί πατριδοκάπηλους και δοσίλογους. Παράλληλα προσεγγίζει με χιουμοριστική διάθεση τα γεγονότα, διακωμωδώντας καταστάσεις και πρόσωπα. Η προσέγγιση αυτή δεν έχει ως σκοπό την μεμψιμοιρία ή την απαξίωση, μα την έκθεση γεγονότων που ο συγγραφέας θεωρεί ότι δεν αναφέρονται στα σχολικά ιστορικά βιβλία.

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης έγραφε: «"...Τα "ιστορικά" μου κείμενα απέχουν έτη φωτός από τα κείμενα ενός ειδικού στην Ιστορία, και αυτό γίνεται εύκολα νοητό στον κάθε νοήμονα.
Διότι στην επιστήμη της Ιστορίας δεν έχει θέση ούτε το προκλητικό χιούμορ, ούτε, πολύ περισσότερο, η αδιάκοπη "αυτοκαταστροφή" του ιστορήματος με συνειρμικά εμβόλιμα από άλλες... ιστορίες.
Αποφάσισα λοιπόν να βάλω ως γενικό τίτλο σ' αυτά τα αφηγήματα "Νεοελληνική Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας", όχι μόνο από χιουμοριστική διάθεση, αλλά κυρίως για να δείξω πως ό,τι λέω δεν είναι τίποτα περισσότερο από τα ερεθίσματα που θα μπορούσε να πάρει ο οποιοσδήποτε Νεοέλληνας που θα διάβαζε αρχαία ελληνική Ιστορία, όταν είναι πλήρως και ολοκληρωτικά... προκατειλημμένος.
Εννοώ, τοποθετημένος σε μια συγκεκριμένη "θέση", που του επιτρέπει να βλέπει τα πράγματα από μια συγκεκριμένη "γωνία όρασης", και συνεπώς να τα "φωτίζει" με το φως που πέφτει μόνο από αυτή τη γωνία. Ένας άλλος, θα διάλεγε μια άλλη γωνία - και θα ήταν δικαίωμά του.
Αυτό που δεν θα μπορούσε να είναι δικαίωμά του είναι ο άκρως πονηρός ισχυρισμός, πως η δική του γωνία του επιτρέπει "αντικειμενική" θέα της Ιστορίας... Ε, λοιπόν, αντικειμενική Ιστορία ούτε υπήρξε ποτέ, ούτε θα ήταν δυνατό να υπάρξει. Για τον απλό λόγο πως ο ιστορικός ή ο αναγνώστης της Ιστορίας, είναι ένα υποκείμενο που έρχεται αντιμέτωπο με ένα αντικείμενο (το βεβαιωμένο ιστορικό γεγονός) και το φορτίζει με σημασίες που δεν τις έχει το ίδιο."

Ο Β. Ραφαηλίδης σε αυτό το βιβλίο μας δίνει την Ιστορία με έναν τρόπο πιο «ελαφρύ», πιο χιουμοριστικό, πιο απλό – αλλά όχι απλοϊκό, και μέσα από αυτό μαθαίνουμε ή και καταλαβαίνουμε καλύτερα, ότι δεν είναι η πρώτη φορά που βρισκόμαστε σε αυτήν την κατάσταση…Κρίσεως, και ναι… με τον έναν ή τον άλλο τρόπο καταφέραμε να την προσπεράσουμε. - χωρίς προφανώς να την ξεπεράσουμε ποτέ.

Είναι ένα βιβλίο διασκεδαστικό (και σπάνια μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς την μελέτη της Ιστορίας έτσι) που κοιτάει την Ιστορία κατάματα και εκείνους που μας έφεραν εδώ με “μισό μάτι”. Μέσα από αυτό το βιβλίο πράγματα και καταστάσεις που θεωρούσαμε και θεωρούμε δεδομένες, για την Ιστορία της πολύπαθης Ελλάδας ανατρέπονται, πρόσωπα και ήρωες αποκαθηλώνονται και ενώ δεν είμαι υπέρμαχος του κειμένου και των απόψεων του συγγραφέα, (άλλωστε η Ιστορία προσεγγίζεται σωστά μέσα από εύρος βιβλιογραφίας για να μπορεί κανείς να συγκρίνει και να αξιολογήσει), ίσως αυτό το βιβλίο να μας κάνει να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τι είναι αυτό που μας συμβαίνει σήμερα και πως μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε. Ίσως μπορέσουμε να καταλάβουμε τι πήγε στραβά.

Έτσι και αλλιώς, το παρελθόν είναι που μας δείχνει το μέλλον...

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης, ήταν ένας διορατικός άνθρωπος, γιατί μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος θα μπορούσε να είχε γράψει στις απαρχές της δεκαετίας του ’90 ότι «Ο επόμενος Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος προβλέπω να κρατάει 200 χρόνια. Αν και δε νομίζω πως θα υπάρχει Ελλάδα. Θα την έχουν φάει οι Έλληνες μαζί με τα χρέη της.»


Ένα απόσπασμα από την Ιστορία (κωμικοτραγική) του Nεοελληνικού Kράτους όπου καταγράφει την ιστορία της Ελλάδας από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους το 1830 έως και την πτώση της χούντας.»

rafahlidhs roll«Ας μάθουμε επιτέλους να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους και να μην παραποιούμε την ιστορία μας. Ο ελληνικός λαός, στην πλειοψηφία του, αγάπησε το Μεταξά. Όπως και οι Ιταλοί που αγάπησαν το Μουσολίνι, όπως και ο Γερμανοί που αγάπησαν το Χίτλερ, όπως και οι Ισπανοί που αγάπησαν το Φράνκο. Ο φασισμός είναι λαϊκισμός -και κάθε λαϊκισμός είναι φασισμός κατά βάσιν και κατ’ ουσίαν.
Ο φασισμός δεν αγαπά το μεγάλο κεφάλαιο (εκτός από το πάρα πολύ μεγάλο που τον γεννάει) και λατρεύει το μικρομεσαίο. Ο φασισμός είναι κοινωνικό καθεστώς σπέσιαλ για μικροαστούς. Όχι για αστούς, ούτε για προλετάριους. Οι αστοί και οι προλετάριοι βρέθηκαν αντίπαλοί του εξ αρχής. Και δεδομένου ότι στη λεγόμενη αστική κοινωνία δεν κυριαρχούν οι αστοί αλλά οι μικροαστοί, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς την απήχηση που είχαν στο λαό τα φασιστικά καθεστώτα.
Άλλωστε, οι στολές, οι παρελάσεις, οι λαμπαδηδρομίες, τα κολοσσιαία θεάματα αρένας, τα συνθήματα, το προγονικό μεγαλείο απ’ το οποίο ο χάλιας μικροαστός αντλεί δύναμη για να υποφέρει την ασημαντότητά του, όλα αυτά τα εκμεταλλεύτηκαν τέλεια όλοι οι φασίστες δικτάτορες. Και τα πλήθη ουρλιάζουν «ζήτω! Είσαι ο μπαμπάς μας»! Ο χάλιας μικροαστός πάντα έχει ανάγκη από έναν σούπερ πατέρα του έθνους, που να τον προστατεύει απ’ τους παμφάγους καπιταλιστές, αλλά και από τους κομμουνιστές που απειλούν το όνειρό του για ένα πέρασμα στην «ανώτερη τάξη».
Κάθε μικροαστός ονειρεύεται τον αστό που ζεσταίνει μέσα του, που τον μεγαλώνει στο θερμοκήπιο της μεγάλης ελπίδας για ένα πέρασμα στην «ανώτερη τάξη». Κάθε ψιλικατζής ονειρεύεται ένα σούπερ μάρκετ. Και επειδή το όνειρο για μερικούς πραγματοποιείται, όλοι οι χάχες πιστεύουν πως θα βγει αληθινό και γι αυτούς. Δεν έχει σημασία που οι περισσότεροι πεθαίνουν φτωχοί. Σημασία έχει που ο καπιταλισμός τους επιτρέπει να ονειρεύονται το δικό τους πλούτο. Και ο φασισμός, που είναι η ακραία μορφή καπιταλισμού, είναι μια εγγύηση για τη διατήρηση του ονείρου για ένα πέρασμα στην «ανώτερη τάξη».
Το Φολκσβάγκεν (το Λαϊκό Όχημα) είναι δημιούργημα του Χίτλερ. Αλλά υπάρχει ακόμα. Και ο αγκυλωτός σταυρός (η σβάστικα), αυτό το εκπληκτικής ψυχολογικής αποτελεσματικότητας λαϊκό σύμβολο, που δίνει φτερά στο σταυρό και τον κάνει να γυρίζει και να αλέθει, θα δώσει και στο χριστιανισμό τη δυναμική που του λείπει. Τώρα πια δεν είναι αμαρτία να σκοτώνει ο καλός χριστιανός. Και ο Μεταξάς, όπως και ο Μουσολίνι άλλωστε, ξέρουν καλά τι κάνουν όταν υιοθετούν σα σύμβολο το διπλό πέλεκυ. Που κόβει κεφάλια και από τα δεξιά και από τ’ αριστερά.
Κάτω απ’ αυτές τις ιδιάζουσες στο φασισμό συνθήκες ψυχολογίας της μάζας, και με το πρόσθετο πραγματικό κίνητρο της απειλής της περιουσίας απ’ τον καταχτητή που, βέβαια, δεν καταχτά μια χώρα για να κάνει περίπατο υπό το σεληνόφως στις ακρογιαλιές αλλά για να επωφεληθεί υλικά, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί οι Έλληνες έτρεξαν με τέτοια προθυμία στο μέτωπο και πολέμησαν τόσο καλά τους Ιταλούς.
Όχι όμως και τους Γερμανούς. Που είχαν ισχυρότερα σύμβολα, ισχυρότερα κίνητρα και κυρίως ισχυρότερη μικροαστική τάξη απ’ αυτή των μεσογειακών λαών. Που ακόμα και τον πόλεμο τον αντιλαμβάνονται σαν λαϊκή γιορτή.»
Για επίλογο δανείζομαι ένα απόσπασμα από το σημείωμα του συγγραφέα «Αυτό το βιβλίο αγαπάει την Ελλάδα. Και γι αυτό δεν την κολακεύει. Λέει τα σύκα, σύκα και τους προδότες, προδότες και όχι εθνικούς ήρωες. Θα μπορούσε να έχει τίτλο "Αρνητική Ιστορία της Νέας Ελλάδας", αν η άρνηση δεν ήταν αναγκαία για την κατάφαση».



Τίτλος: Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους
Συγγραφέας: Βασίλης Ραφαηλίδης
Εκδότης: Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου
Πηγή: hereticafilisofia.blogspot.gr, doctv.gr

logo-3d-small